Lazaros Demourtzidis

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ Γιάννης Κύρκος (30/10/1950-15/10/2017)

05/11/2017

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ

Γιάννης Κύρκος (30/10/1950-15/10/2017)

 

Πριν από λίγες ημέρες ο Γιάννης Κύρκος έφυγε για το μεγάλο του, χωρίς επιστροφή, ταξίδι του.

Τις τελευταίες ημέρες πριν το «φευγιό» δεν τολμούσα να πάρω τηλέφωνο στην Νέλλυ. Όταν με πήρε – παρ΄ όλο που το περιμέναμε – πάγωσα. Απίστευτο κι αυτό όπως όλα στη ζωή. Μέσα σε τέσσερις μήνες τον χάσαμε. Έδωσε έναν άνισο, αξιοπρεπή αγώνα απέναντι στη «Νόσο», αλλά ήδη ήταν αργά. Η Ορθοπαιδική κοινότητα της Ελλάδος έχασε ένα διακεκριμένο μέλος της.
Ο Γιάννης, γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη, γρήγορα όμως ακολουθώντας την οικογένειά του, τελείωσε το Δημοτικό στη Μύρινα της Λήμνου και το 2ο Γυμνάσιο της Θεσσαλονίκης. Από το 1968 έως το 1985 σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων επισκέφθηκε (ανταλλαγές-Erasmus) Νοσοκομεία της Μαδρίτης και του Sheffield, γνώρισε τους συμφοιτητές του, συναδέλφους Ορθοπαιδικούς Α. Χριστοδούλου και Γ. Πετσατώδη και άλλων ειδικοτήτων αργότερα καθηγητές, αλλά το σπουδαιότερο γνώρισε τη συμφοιτήτριά του Νέλλυ, την αγαπημένη του σύζυγο αργότερα, με την οποία πορεύθηκαν στην ζωή και παρέμειναν μαζί σχεδόν μισό αιώνα, έως τις τελευταίες του στιγμές.

Αμέσως μετά το πτυχίο ο Γιάννης τελείωσε με το Αγροτικό και το Στρατιωτικό του και άρχισε την ειδικότητα κυρίως στο Νοσοκομείο του Κιλκίς υπό τον έμπειρο Ορθοπαιδικό Ισίδωρο Παπαδόπουλο, της Σχολής Καββαδία. Ο Γιάννης αγαπούσε και εκτιμούσε σαν επιστήμονα και σαν άνθρωπο, εξαιρετικά τον Ισίδωρο με τον οποίο συνδέθηκε και κράτησε τη φιλία του, όπως και με τους άλλους συναδέλφους του Κιλκίς και του “Club Καββαδία» έως το τέλος.

Το 1985, τελείωσε την διδακτορική του διατριβή με άριστα. Εκείνη την περίοδο συναντήθηκα και γνώρισα εγώ το Γιάννη, όταν ήρθε να με συμβουλευθεί για την διατριβή του, πράγμα που συχνά το ανέφερε πάντα με ευγνωμοσύνη.

Θα πρέπει να πω ότι απ΄την πρώτη στιγμή εντυπωσιάσθηκα με τον ενθουσιασμό του, τις ικανότητές του και τις γνώσεις του στην Ιατρική και την Ορθοπαιδική. Από τότε σταδιακά, κτίσαμε και καλλιεργήσαμε μια εξαιρετική φιλία με τον Γιάννη, ειλικρινή και αδιατάρακτη μέχρι σήμερα – σχεδόν 35 χρόνια, σε μια εξαιρετικά δύσκολη, με πολλές διακυμάνσεις περίοδο με όλες τις ιδιορρυθμίες της Πανεπιστημιακής και της «Ιατρικής»  ζωής. Από το 1982 ο Γιάννης εργάσθηκε σε διάφορα Νοσοκομεία ως Επιμελητής αυξάνοντας την εμπειρία του και τις Γνώσεις του.

Το 1989 έγινε Λέκτορας στο Νοσοκομείο «Γεννηματά» με αρχικό προσανατολισμό την Παιδοορθοπαιδική. Στις 25.1.94 εξελέγη Επίκουρος και στις 6.3.2001 Αναπληρωτής Καθηγητής Ορθοπαιδικής.

Το 2001, ο Γιάννης μετακινήθηκε στο Νοσοκομείο «Παπαγεωργίου» μαζί με εμένα. Εκεί αποδείχθηκε πολύτιμος συνεργάτης μου στην προσπάθεια Οργάνωσης και Λειτουργίας εκ του μηδενός της καινούργιας 3ης Ορθοπαιδικής Κλινικής του Πανεπιστημίου. Ήταν το «δεξί μου χέρι» σε κάθε περίπτωση και μαζί με τους υπόλοιπους συνεργάτες μου, βοήθησε τα μέγιστα στην καθιέρωση και αναγνώριση της Κλινικής. Το 2007 εξελέγη Τακτικός Καθηγητής και παρέμεινε μαζί μου έως την συνταξιοδότησή μου το 2013, που ανέλαβε και την Διεύθυνση της Κλινικής.

Όλα αυτά τα χρόνια της συνεργασίας μας ζήσαμε πολλά, ήταν γεμάτα και γόνιμα, με χαρές και λύπες, δυσκολίες και επιτυχίες, ταξίδια και συζητήσεις και ασφαλώς υπήρξαν διαφορές, άλλες εκτιμήσεις και θεωρήσεις των πραγμάτων στη φιλοσοφία της ζωής, στην Ιατρική, στην καθημερινότητα. Πάντα όμως με ειλικρίνεια, ευθύτητα, καλοπροαίρετα, «τα συζητούσαμε» και βρίσκαμε κοινές λύσεις, με αμοιβαίες υποχωρήσεις και αναγνώριση και των λαθών μας.

Ο Γιάννης, όλα αυτά τα χρόνια, επισκέφθηκε πολλά κέντρα του Εξωτερικού για κάποιες χρονικές περιόδους, όπως το Royal Orthopaedic Hospital στο Λονδίνο, στο Birmingham και τις Ηνωμένες Πολιτείες και έγινε Επισκέπτης Καθηγητής στο Buffalo, N.Y και Travelling Fellow της Αμερικανικής Ορθοπαιδικής Εταιρείας. Στον τόπο μας έγινε Πρόεδρος της Ορθοπαιδικής Εταιρείας Μακεδονίας-Θράκης, Πρόεδρος του Κολλεγίου Ελλήνων Ορθοπαιδικών και Διευθυντής του Χειρουργικού Τομέα της Ιατρικής Σχολής. Ήταν επίσης Μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Ορθοπαιδικών και Επίτιμο Μέλος της “Naughton Dunn Orthopaedic Association” της Βρετανίας, καθώς και μέλος πολλών άλλων Επιστημονικών Εταιρειών και Επιτροπών.
Ο Γιάννης ήταν όμως κυρίως ένας σωστός οικογενειάρχης. Παντρεύτηκε την Νέλλυ Παναγιωτοπούλου, εξαιρετική και πετυχημένη Μικροβιολόγο, το 1977 και ήταν και οι δυο τους περήφανοι για τα δυο τους παιδιά, τον Μαργαρίτη-Ορθοπαιδικό και την Άρτεμις-Αρχιτέκτονα και τα τρία τους Εγγόνια. Μιλούσε συνέχεια γι΄αυτά, τηλεφωνούσε πολλές φορές την ημέρα, τρόμαζε με το παραμικρό πρόβλημά τους. Του έλεγα «Υπερβάλλεις». Μου έλεγε «Θα δεις». Και βλέπω τώρα, και τον δικαιώνω πλήρως.

Είχε πολλούς φίλους απ΄το Πανεπιστήμιο, την Ιατρική, το Κιλκίς, την Σχολή, τους αγαπούσε, ήταν πιστός μαζί τους και του το ανταπέδιδαν.

Η Νέλλυ, όλη την ζωή τους ήταν το στήριγμά του, ο σύμβουλός του στην καθημερινότητά του έως τις τελευταίες στιγμές του που είχε απλώσει γύρω του ένα προστατευτικό τείχος, τους τελευταίους 3-4 μήνες, με πολλή αγάπη και υπομονή.

Για εμένα δεν ήταν μόνο ένας πολύτιμος, σπουδαίος συνάδελφος, αλλά και ένας πολύ στενός φίλος. Θα μου λείψει η βροντερή φωνή του, το σφίξιμο του χεριού του, το λεπτό, ιδιόμορφο χιούμορ του και οι ποικίλες συμβουλές του, στο πού βρίσκεται το καλύτερο εστιατόριο σε κάθε γωνιά της Ελλάδος έως την τελευταία δημοσίευση στο J.B.J.S.

H Ορθοπαιδική έχασε ένα Εκλεκτό μέλος της και έναν Λαμπρό Επιστήμονα και Δάσκαλο.

Όλοι μας γίναμε πτωχότεροι χωρίς αυτόν.

 

Γεώργιος Καπετάνος

 

Please reload

Recent Posts
Please reload

Archive